Vandaag stond een dagje Sea World op de “to do” lijst.

Tijdens het ontbijt was al merkbaar dat het weer een warme dag zou gaan worden. Nadat iedereen luchtig gekleed en ingesmeerd klaar stond gingen wij even na tienen op pad.

Via de 192 en aansluitend de I4 werd de parking van Sea World in een klein half uurtje bereikt. Even nog de tickets kopen en hop naar binnen.

Als eerste attractie bood zich de Manta aan. Ondanks de aangegeven wachttijd van 40 minuten besloten de Houtman 3 toch direct maar aan te sluiten in de rij. “Vrouwtje” Houtman heeft het niet meer zo op coasters en bleef dus achter samen met haar fototoestel.

De wachtrij bleek erg mee te vallen, zo zelfs dat wij binnen 5 minuten al klaar stonden om in te stappen. Deze achtbaan is er één waarbij je op je buik ligt en alles onder je door ziet schieten. Mijn grootste zorg was toch wel dat het tuigje waarin ik hing, niet per ongeluk onder het gewicht zou bezwijken. Gelukkig bleek de constructie “Amerikaan proof” dus voor mijn ??? kilo schoon aan de haak geen enkel probleem.

Miek maakte ondertussen wat kiekjes met haar camera waarbij per ongeluk één van ons tijdens de ride.

De jongens gingen nog een tweede keer, pa en ma zochten enige koelte in de schaduw om op hun gemak “leeg te lopen”. Wat was het warm!

Na de eerste vochtige versnaperingen was de beste optie op zoek te gaan naar een natte attractie. Deze werd gevonden bij de “Jewels of the Aquarium”, een boottochtje met een aantal flinke “splash” momenten. Om de kleding weer droog te krijgen was het daarna de beurt aan de snelle achtbaan de “Kraken” waar opnieuw de wachttijd nihil was.

Vervolgens werd het tijd om het even wat rustiger aan te gaan doen. Er bestond een mogelijkheid om de dolfijnen te voeren maar helaas was daar wel een aardige file ontstaan. Vandaar dat wij het voeren zelf oversloegen en het bij het kijken hielden.

Na de gators en de manatee’s nog even te hebben bekeken werd het tijd om ons zelf te voeren en bij te tanken, wat er uit gaat moet er ook weer in.

Toen de buikjes weer waren gevuld was het op naar de Dolfijnenshow, al was het maar om lekker in de schaduw te zitten. Maar ook de show was zeker de moeite waard.

Tot nu toe was slechts de helft van Sea World bekeken, tijd om de andere 50% te bezoeken. Hier lag o.a. het grote Shamu Stadium waar de bekende orkashows worden gehouden. Onderweg werden de Sting-ray’s door Niels en Sven op een paar visjes getrakteerd waarna de weg werd vervolgd naar het Wold Artic. Hier kon een helikoptersimulatie worden gedaan over en onder het poolijs waarna de echte poolbewoners konden worden bekeken, ijsberen, walrussen en witte dolfijnen o.a..

Het fris en fruitige was er ondertussen al lang af vanwege de warmte die behoorlijk uitputtend was. Daarom maar weer een terrasje opgezocht en onder het genot van een frisje en een Bud Light onder een parasol weer even nieuwe krachten opgedaan. Het tafeltje naast ons had wel een bijzondere gast.

Het plan was om tot sluitingstijd te blijven met name vanwege het vuurwerk op het eind. Echter na het bijwonen van de orkashow hadden wij het eigenlijk wel helemaal gehad. De plannen werden omgegooid en besloten werd de kaartjes gratis te upgraden voor een 2e dag Sea World en daarbij dan alleen het avondprogramma te gaan bezoeken.

Even na zessen werd de TomTom weer op huis ingesteld waar na aankomst direct door de mannen het zwembad werd opgezocht. Miek had daar de puf niet meer voor en besloot zelfs het etentje bij de Outback te laten voor wat het was. Zo deed zich het unieke feit voor dat wij voor het eerst tijdens onze USA-trips zonder haar aan tafel zaten. De mannen gingen dus alleen op stap.

Bij het restaurant leek zich een flinke wachtrij te hebben gevormd, even na negenen, maar na 10 minuten konden wij al aanschuiven.

Gestart werd met en overheerlijke Bloming Union waarna Niels en ik ons aan de babyribs te goed deden en Sven een ribeye te grazen nam. Heerlijk weer om te eten bij deze tent!

Nadat de boordjes nagenoeg leeg waren gegeten lieten wij het dessert maar voor wat het was, de broeken zaten zo wel strak genoeg.

Op de terugweg liepen wij wat vertraging op. Precies op de kruising waar wij op de 27 linksaf moesten slaan naar het villapark, had één van onze voorgangers dit al gedaan maar daarbij helaas een pickup truck van rechts over het hoofd gezien die hem vol is de rechter zijkant had geraakt. Zo te zien geen persoonlijke slachtoffers maar alleen 2 auto’s rijp voor de schroot. Omdat de weg naar 4 kanten was afgezet duurde het even voor dat wij ook de laatste 200 meter konden afleggen.

En nu naar bed! Truste.